Xantext = schrijven!
Xantext = bedenken!
Xantext = organiseren!

Interview met Bas van de Goor

Pieken na een sportcarrière

Een sportief leven ondanks diabetes

Topsporter Bas van de Goor (37) bereikte met het Nederlands volleybalteam in 1996 het hoogst haalbare: goud op de Olympische Spelen. De finale tegen Italië was zo spannend, dat die wedstrijd door het Nederlands publiek werd uitgeroepen tot het sportmoment van de vorige eeuw. Wat heb je nog te wensen als sporter na zo’n hoogtepunt? Bas van de Goor zocht en vond nieuwe uitdagingen.

Bas van de Goor Foundation

In 2003, toen hij nog volop als volleyballer actief was, werd bij Bas van de Goor diabetes vastgesteld. ‘De impact is voor iedereen anders. Zelf ging ik er vanaf dag één, nee dag twee, relaxed mee om.’ Bas ontdekte dat ook met diabetes topsport mogelijk was. ‘Mijn persoonlijke ervaring is dat hoe meer je sport, hoe minder last je hebt van diabetes. Dit wordt ondersteund door de wetenschap, maar lang niet iedereen is daarmee bekend. Vooral ouders met jonge kinderen zijn terughoudend richting sport.’ Nadat zijn sportcarrière beëindigd was, merkte Bas dat hij meer last had van zijn ziekte. Hij ging weer sporten en liep in 2006 de New York Marathon. Samen met Petra Seegers besloot hij de Bas van de Goor Foundation op te richten. Deze stichting heeft als doel om door sport de kwaliteit van leven voor mensen met diabetes te verbeteren. De Bas van de Goor Foundation werkt in de eerste plaats als sportorganisatie. ‘Het Diabetesfonds werft voor onderzoek, wij organiseren sportactiviteiten. Daarmee proberen we duidelijk te maken dat sporten diabetes kan voorkomen en dat als je diabetes hebt, je er door te sporten minder last van hebt.’

‘Die kerel die de kampen organiseert’

Eén van de belangrijkste activiteiten van de stichting is de organisatie van jaarlijkse sportkampen voor kinderen met diabetes. ‘In 2009 organiseren we drie sportkampen op het KNVB-centrum in Zeist. Vier dagen lang doen de kinderen heel veel aan sport, zodat ze ervaren dat ze minder insuline nodig hebben en hun bloedsuikers beter kunnen controleren. De insteek is auto-regulatie: ze moeten het zelf ervaren en er zelf over nadenken.’ Deelname aan de kampen is gratis. Deelnemers worden uitgenodigd via een netwerk van diabetesverpleegkundigen. Die kunnen zelf uit hun praktijk de kinderen kiezen die volgens hen het kamp het hardst nodig hebben.

Ziekenhuizen, sportorganisaties, medische- en andere bedrijven ondersteunen de stichting. ‘De meeste sponsors hebben affiniteit met diabetes en kunnen zich goed presenteren aan onze deelnemers. Als ik verpleegkundigen nodig heb voor de kampen, bel ik naar het ziekenhuis en dan lukt het altijd weer om enthousiaste vrijwilligers te vinden.’ De eerste jaren waren Petra en Bas elke dag bij de kampen aanwezig, nu bouwen ze het langzaam af. ‘Mijn aanwezigheid is steeds minder nodig. Er is iemand die de leiding overneemt en voor mijn bekendheid hoef ik het niet te doen. De ouders kennen mij nog wel, maar hun kinderen kennen mij alleen als ‘die kerel die de kampen organiseert’.’

Kilimanjaro als hoogtepunt van 2008

Binnen de stichting kan Bas zich ook naar hartenlust op zijn eigen sportieve activiteiten storten. ‘Het is belangrijk dat ik veel sport, want we zijn een sportorganisatie. Als mensen zouden zien dat ik nooit sport, dan hoef ik de sportkampen niet meer te doen. Het is heel aardig om werk en privé zo te combineren.’

De afgelopen jaren liep Bas onder andere de Vierdaagse van Nijmegen, de Dam tot Damloop en de marathon van Beijing. Letterlijk het hoogtepunt vormde de beklimming van de Kilimanjaro eind 2008. Bas: ‘Samen met zeven andere diabeten beklom ik de hoogste berg van Afrika. Een medisch team begeleidde ons en deed onderzoek naar de effecten van hoogte op diabeten. De beklimming was zwaar, het viel tegen. Het zat vooral in het gebrek aan zuurstof. Ik ben echt hoogteziek geweest, misselijk, hoofdpijn, rillerig. Uiteindelijk hebben we alle acht de top bereikt. Dat iedereen het haalde, was voor mij heel belangrijk. Het was totaal mislukt geweest, als ik als enige boven was gekomen.

Als ik moet kiezen tussen het winnen van de Olympische Spelen en de Kilimanjaro? Olympisch goud blijft op nummer één staan. Elke dag beklimmen vijftig mensen de Kilimanjaro, Olympisch goud is er eens per vier jaar voor twaalf volleyballers. Maar geloof me, de Kilimanjaro voelde voor mij zeker als een hoogtepunt.’

——————————————-

Bas van de Goor (1971) behoort tot de meest succesvolle volleyballers van Nederland. Hij speelde in de Nederlandse en Italiaanse competitie en won vele prijzen, waaronder de gouden medaille op de Olympische Spelen van 1996 en driemaal de Champions League. Eind 2003 werd bij Bas van de Goor diabetes vastgesteld. Naar aanleiding van zijn persoonlijke ervaringen richtte hij de Bas van de Goor Foundation op, een stichting met als doel het verbeteren van de kwaliteit van leven voor mensen met diabetes door middel van sport. De stichting organiseert onder andere sportclinics, sportdagen en sportkampen voor kinderen met diabetes. Daarnaast laat Bas van de Goor door het aangaan van zijn eigen sportieve uitdagingen zien dat je sportieve ambities niet hoeft op te geven wanneer je diabetes hebt.

Meer weten? Kijk op www.bvdgf.org

Sandra Overweg / Dit artikel is verschenen in De Vrijwilligerskrant no. 3 van 2008

 

.