Xantext = schrijven!
Xantext = bedenken!
Xantext = organiseren!

Interview met Marion Bloem

‘Ik doe waar ik in geloof’

Marion Bloem (56) viert in 2008 haar jubileumjaar. Ze is 35 jaar auteur, 25 jaar romanschrijfster en 25 jaar documentaire- en filmmaakster. De film ‘Ver van familie’ die ze regisseerde, verscheen in oktober 2008 in de filmhuizen.
Naast haar werk zet Marion Bloem zich intensief in voor goede doelen. In 2006 richtte ze de stichting Een Royaal Gebaar op, die strijdt voor de rechten van vluchtelingen in Nederland.

Het lijkt erop dat je totaal geen onderscheid maakt tussen betaald werk en vrijwilligerswerk. Is dat zo?

‘Ja, dat klopt. Ik doe waar ik in geloof. Dat heb ik altijd gedaan.’

Maar je moet het je ook kunnen veroorloven.

‘Nee hoor, daar heeft het niets mee te maken. Ik kom uit een gezin dat het financieel niet breed had, er was vaak niet eens zakgeld. Toch gaf ik als puber van zestien in de weekenden les in expressie en bewegingsleer aan kinderen in het parochiehuis. Voor het geld ging ik ergens schoonmaken. Ook later als student hadden we het financieel moeilijk. Maar ik maakte met Ivan (Wolffers, Marions partner, red.) pro deo lesprogramma’s voor Turkse en Marokkaanse kinderen.’

Hoe maak je de afweging om iets wel of niet te doen?

‘Ik moet denken ‘dit heeft zin’ en het moet aansluiten bij wat ik al doe. Ik heb op verzoek schilderijen geschilderd voor een veiling van Pink Ribbon. Met een schilderij ben ik twee weken bezig. Dat kan ik me eigenlijk niet permitteren, maar daar denk ik dan niet over na. Ook voor de film die ik net gemaakt heb, loop ik gewoon wat harder als het nodig is. Tenslotte zijn er ook veel vrijwilligers hard aan het werk voor die film.’

De film ‘Ver van familie’ is gebaseerd op je eigen boek. Was het moeilijk om je eigen boek te regisseren?

‘Nee, voor mij is het juist makkelijker. Het boek ligt er al, ik ben dus flexibeler om aspecten van het boek los te laten. Nu weet ik wat de essentie van het verhaal is, dus kan ik gemakkelijker keuzes maken, bijvoorbeeld om een personage weg te laten in de film. Ik heb ook heel duidelijk een publiek voor ogen. ‘Ver van familie’ heb ik gemaakt voor Indische mensen. Al zou ik het wel leuk vinden als ook andere mensen er iets in vinden.’

Zit er een boodschap in de film?

‘Nee, er zit geen boodschap in. Wel voelde ik het als mijn plicht het grote Indische publiek, mensen als mijn ouders, mijn generatie en jongeren, herkenning en erkenning te geven. Als ik het moet ontleden, dan gaat het over het vangnet dat familie is voor mensen die niet uit het land komen waar ze wonen. Hun eigen cultuur, die altijd vanzelfsprekend was, moeten ze ineens kunstmatig in stand houden. Als families dan uit elkaar vallen, is dat ongelooflijk zwaar. Dat geldt eigenlijk voor alle migranten.’

Je betrokkenheid bij migranten blijkt ook uit het feit dat je je enorm hebt ingezet voor vluchtelingen binnen de stichting Een Royaal Gebaar. Hoe is de stichting tot stand gekomen?

‘De stichting was er niet meteen. Het begon in 2004, toen ik in ’t kader van ‘De nacht van de vervanging’ een jong meisje en haar moeder te logeren kreeg. Het meisje woonde al tien jaar in Nederland en moest terug naar een land dat ze niet kende. Ze sprak de taal niet eens. En dan te bedenken dat haar moeder in dat land verkracht was door politieagenten en ook terug moest. Ik was verbijsterd. Onmenselijk.’

Veel mensen waren boos wanneer ze zoiets hoorden. Hoe kwam het dat juist jij de daadkracht had om actie te voeren?

‘Puur vanuit dat moment van verontwaardiging. In die tijd waren de organisaties moegestreden, ze wisten geen ingang meer. Ik had nog een soort gelukkige naïviteit. ‘Hier kan de koningin toch niet mee akkoord gaan?’ dacht ik. ‘We moeten haar een brief schrijven!’ Mijn noodkreet was echt, er sprak ook een machteloosheid uit die vele anderen ook voelden. Dat was denk ik iets wat aansprak.
Ik ben er anderhalf jaar full time mee bezig geweest. Non-stop zat ik achter de computer. Op het scherm zag ik hoe er per kwartier mensen bijkwamen die meestreden. Dat geeft een heel sterk gevoel.’

Hoe was het toen het Generaal Pardon er eindelijk kwam?

‘We waren heel blij, maar we hebben eigenlijk geen tijd gehad om het te vieren. Daarbij, het had er al veel eerder moeten komen. Voor veel mensen is het te laat geweest. Dat doet pijn.’

Het jubileumjaar is achter de rug, de film is af. Wat ga je nu doen?

‘Ik ben nog betrokken bij de distributie van de film. Verder ben ik weer begonnen met schilderen. Ik heb wat ideeën voor een nieuwe film en werk aan een roman, maar dat kost veel tijd. Je moet je daarvoor afzonderen en dat lukt niet altijd. Ik ben er in mijn hoofd veel mee bezig. Dat is ook goed, ik laat werk vaak liggen en kijk er na een tijdje weer naar.’

———————————————————————

Marion Bloem werd geboren op 24 augustus 1952 in Arnhem, als kind van Indische ouders die in 1950 naar Nederland waren gekomen. In 1978 studeerde ze af als klinisch psychologe. In die tijd was ze al begonnen met schrijven, in 1975 verschenen haar eerste jeugboekjes (Spotjes) en in 1978 haar eerste boek voor volwassenen (Overgang). Sindsdien schreef ze vele romans, verhalen- en dichtbundels, jeugdromans en kinderboekjes en maakte ze een aantal opvallende film- en televisieprodukties. De film ‘Ver van familie’ naar haar gelijknamige boek verscheen in 2008.

Meer weten over Marion Bloem? Kijk op haar website www.marionbloem.nl.

Dit artikel verscheen in de Vrijwilligerskrant 2009-2

 

 

.